Legendy Feyenoordu

Jon Dahl Tomasson

Napastnik • 1998–2002 i 2008–2011

Jon Dahl Tomasson trafił do Feyenoordu latem 1998 roku jako młody, ambitny duński napastnik, który miał już za sobą udany okres w Holandii, ale w Rotterdamie dopiero miał rozpocząć najważniejszy etap swojej dotychczasowej kariery. Miał 21 lat i za sobą doświadczenie zdobyte w SC Heerenveen oraz nieudany epizod w Newcastle United.  Już jego pierwszy sezon w Rotterdamie przyniósł ogromny sukces. Feyenoord prowadzony przez Leo Beenhakkera sięgnął po mistrzostwo Holandii w sezonie 1998/99, kończąc rozgrywki z przewagą nad Willem II. Tomasson szybko odnalazł się w nowym otoczeniu. W lidze strzelił 13 goli, a jego dorobek we wszystkich rozgrywkach był jeszcze większy. W tym samym sezonie zdobył również Johan Cruijff Schaal, a Feyenoord zaczął budować drużynę, która miała w kolejnych latach regularnie pojawiać się w europejskich rozgrywkach. Dla młodego Duńczyka był to pierwszy naprawdę wielki klubowy sukces i zarazem początek kilkuletniej drogi, podczas której jego znaczenie dla zespołu będzie systematycznie rosło.

Tomasson nie był typem napastnika, który czekał w polu karnym na idealne podanie. W Feyenoordzie często cofał się po piłkę, pomagał w pressingu, pracował w środku pola i otwierał przestrzeń partnerom. Z czasem coraz częściej występował jako zawodnik grający za głównym napastnikiem, a jego uniwersalność stała się jednym z największych atutów. Nieprzypadkowo kilka lat później Mark van Bommel określał go jako zawodnika niedocenianego przez publiczność. W rozmowie cytowanej przez „Voetbal International” podkreślał, że Tomasson potrafił wykonywać ogromną pracę bez piłki, a następnie jeszcze dołączać do akcji ofensywnych. Dla ludzi na trybunach mogły liczyć się przede wszystkim niewykorzystane okazje, natomiast trenerzy i koledzy widzieli zawodnika, który swoją pracą potrafił zmienić obraz spotkania.

Kolejne sezony nie zawsze były dla Feyenoordu tak udane jak pierwszy, ale Tomasson konsekwentnie rozwijał się jako piłkarz. W sezonie 1999/2000 zdobył dziesięć ligowych bramek, rok później piętnaście, a w rozgrywkach 2001/02 aż siedemnaście. To właśnie wtedy jego kariera w Rotterdamie osiągnęła punkt kulminacyjny. Feyenoord miał w składzie takich zawodników jak Paul Bosvelt, Kees van Wonderen, Shinji Ono, Bonaventure Kalou, Patrick Paauwe czy Pierre van Hooijdonk, a Tomasson idealnie pasował do tej drużyny. Sezon 2001/02 na zawsze zmienił miejsce Tomassona w historii Feyenoordu. Drużyna Berta van Marwijka rozpoczęła europejską kampanię w Lidze Mistrzów, ale po zajęciu trzeciego miejsca w grupie trafiła do Pucharu UEFA. Tam rozpoczęła się jedna z najbardziej pamiętnych europejskich przygód w historii klubu. Feyenoord wyeliminował kolejno SC Freiburg, Rangers, PSV Eindhoven oraz Inter Mediolan. Szczególnie zwycięstwo nad Interem w półfinale sprawiło, że Rotterdam zaczął żyć finałem, który miał zostać rozegrany na własnym stadionie. UEFA podkreślała wówczas znaczenie atmosfery i zespołowej pracy Feyenoordu, a sam Tomasson przed finałem mówił o ogromnym znaczeniu spotkania zarówno dla zawodników, jak i kibiców.

8 maja 2002 roku De Kuip stał się centrum europejskiego futbolu. Feyenoord podejmował Borussię Dortmund, a Tomasson rozgrywał swój ostatni mecz dla klubu przed transferem do Milanu. Trudno było wymarzyć sobie lepsze pożegnanie. Pierre van Hooijdonk dwukrotnie pokonał Jensa Lehmanna w pierwszej połowie, ale po przerwie Borussia zaczęła odrabiać straty. W 50. minucie nadszedł moment Tomassona. Shinji Ono zagrał piłkę w jego kierunku, a Duńczyk wykorzystał sytuację i zdobył trzeciego gola dla Feyenoordu. Dortmund odpowiedział jeszcze jednym trafieniem Jana Kollera, ale gospodarze utrzymali prowadzenie i zwyciężyli 3:2. Feyenoord zdobył Puchar UEFA po 28 latach oczekiwania, a Tomasson został wybrany zawodnikiem meczu.

To właśnie dlatego jego odejście z Rotterdamu było tak symboliczne. Tomasson odchodził jako zawodnik, który spędził w Feyenoordzie cztery sezony, zdobył mistrzostwo Holandii i Puchar UEFA, a w swoim ostatnim spotkaniu strzelił jednego z najważniejszych goli w historii klubu. UEFA przed finałem określała jego pożegnanie jako wyjątkową okazję, a po meczu podkreślała, że Duńczyk odegrał kluczową rolę w zwycięstwie. W pierwszym pobycie w Feyenoordzie rozegrał 122 ligowe spotkania i zdobył 55 bramek.

Sam Tomasson po zakończeniu kariery wskazywał triumf w Pucharze UEFA z Feyenoordem jako jeden z dwóch absolutnych szczytów swojej kariery. Drugim było zwycięstwo w Lidze Mistrzów z Milanem. To bardzo wymowne, ponieważ pokazuje, że nawet po zdobyciu największych klubowych trofeów w Europie nie zapomniał, gdzie przeżył jeden z najważniejszych momentów swojej piłkarskiej drogi. Po kilku latach spędzonych poza Holandią niespodziewanie wrócił do Feyenoordu latem 2008 roku. Miał już 31 lat, znacznie większe doświadczenie i za sobą triumf w Lidze Mistrzów z Milanem. Dla Feyenoordu nie był już jednak młodym Duńczykiem próbującym udowodnić swoją wartość. Wracał jako doświadczony reprezentant kraju, zawodnik, który znał klub, miasto i atmosferę De Kuip. 

Początek drugiego pobytu był obiecujący. Tomasson strzelił cztery gole w pierwszych trzech meczach, ale bardzo szybko pojawiły się problemy zdrowotne. Kontuzja wykluczyła go z gry na kilka miesięcy i ograniczyła jego udział w sezonie 2008/09. Mimo tego, gdy tylko był zdrowy, pozostawał ważną postacią zespołu. W następnym sezonie ponownie zmagał się z urazami, ale zdołał zdobyć 11 ligowych bramek, a we wszystkich rozgrywkach 12. Feyenoord zakończył Eredivisie na czwartym miejscu i dotarł do finału Pucharu Holandii, gdzie Tomasson zdobył jedyną bramkę zespołu w dwumeczu z Ajaksem. Jego drugi pobyt w Rotterdamie był już zupełnie inny od pierwszego. Nie chodziło o budowanie nazwiska i zdobywanie doświadczenia. Tomasson był jednym z najbardziej doświadczonych zawodników drużyny i miał pomagać młodszym piłkarzom. Niestety kolejne problemy zdrowotne coraz mocniej ograniczały jego możliwości. Po mistrzostwach świata w 2010 roku doznał poważnej kontuzji, która praktycznie przekreśliła jego ostatni sezon w profesjonalnej piłce. W sezonie 2010/11 nie zagrał w Eredivisie ani jednego spotkania. W 2011 roku zakończył karierę zawodniczą.

Łącznie Tomasson wystąpił w Feyenoordzie w 159 meczach Eredivisie i zdobył 75 bramek. To liczby obejmujące oba pobyty w Rotterdamie. W pierwszym, najważniejszym z punktu widzenia sukcesów klubu, zdobył 55 ligowych goli w 122 spotkaniach. Po powrocie dołożył kolejnych 20 trafień w 37 meczach ligowych. 

„Puchar UEFA z Feyenoordem jest najpiękniejszym wspomnieniem. Ponieważ nikt nie wierzył, że możemy go wygrać, a jednak tego dokonaliśmy”

Najważniejsze osiągnięcia

• Mistrzostwo Holandii
• Puchar UEFA
• Liga Mistrzów
• Mistrzostwo Włoch