Feyenoord Rotterdam pierwsze mistrzostwo wywalczył w weekend Zesłania Ducha Świętego w 1924 roku.  8 i 9 czerwca 1924 roku, odbyły się dwa mecze w ramach tak zwanej ligi mistrzów, złożonej z pięciu regionalnych mistrzów Holandii. Oprócz Feijenoordu (jak wówczas często zapisywano), uczestniczyły w niej Stormvogels, N.A.C., Enschede oraz Be Quick. "Feijenoord jest jeszcze stosunkowo młodym klubem", wyjaśniał Het Nieuwsblad van het Noorden w swoim sprawozdaniu z weekendu piłkarskiego. "Klub powstał w lipcu 1908 roku".

W ciągu dwóch kolejnych dni, drużyna z Rotterdamu odniosła zwycięstwa w meczu wyjazdowym z Enschede oraz u siebie przeciwko Be Quick z Groningen. Ich domowy stadion, który wówczas znajdował się na Kromme Zandweg, gościł około piętnastu tysięcy widzów. Trzynaście lat upłynęło, zanim stadion De Kuip został oficjalnie otwarty.

W trakcie pierwszego meczu, kibice z Rotterdamu gromadzili się w sklepach z cygarami, gdzie otrzymywali wynik z Enschede. Wyjazd na wschód kraju był wtedy dużym przedsięwzięciem, więc drużyna Feyenoordu już dzień wcześniej pojechała do Enschede. Z uwagi na brak transmisji radiowych na żywo z meczów piłkarskich, utrzymywano telefoniczne połączenie, aby zdobyć potrzebne informacje. Te informacje były następnie przekazywane tłumom oczekujących fanów, którzy wybuchały okrzykami radości, kiedy dowiedzieli się, że Feijenoord odniósł zwycięstwo na wschodzie kraju. Było 0-2 po dwóch golach Pucka van Heela.

Mistrzostwo zostało ostatecznie zdobyte po pokonaniu Be Quick Groningen. Po pierwszej bramce dla Rotterdamu, reporter Het Nieuwsblad van het Noorden opisał reakcję tłumu słowami: "Radosny wybuch tysięcznego tłumu jest zabawny". Ostateczny wynik meczu to 3-1 na korzyść Feyenoordu.

Ponadto, z powodu niefortunnego terminarza, kilku kluczowych graczy opuściło decydujące mecze Ligi Mistrzów. Na dwa dni przed weekendem Zielonych Świątek, reprezentacja Holandii wzięła udział w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu, gdzie Kees Pijl z Feyenoordu zaliczył debiut w przegranym meczu. Pijl zdążył wrócić do Rotterdamu na czas na mecz z Be Quick, lecz nie otrzymał zgody na grę. Na szczęście, mógł się cieszyć podwójnym sukcesem: jego zespół wywalczył mistrzostwo kraju, a on sam został uznany za najlepszego środkowego napastnika w Europie podczas turnieju olimpijskiego. Evert van Linge z Be Quick również nie mógł zagrać z powodu udziału w Igrzyskach Olimpijskich.

Tytuł z 1924 roku jest trochę niedoceniany, między innymi z powodu jednoczesnego odbywania się mieczów i mistrzostwo i igrzysk olimpijskich, które przyciągały dużą uwagę. Zainteresowanie drużyną Oranje było już wówczas znaczące, a narodowa drużyna rozegrała znakomity mecz z Urugwajem, przegrany jednak przez kontrowersyjne decyzje sędziowskie. Obecnie odnalezienie jakichkolwiek informacji o tym tytule w prasie sportowej z tamtego okresu wymaga sporego wysiłku.

Po zwycięstwie, zespół wyruszył na zwycięską paradę wzdłuż Coolsingel. "Szeroka aleja Coolsingel była całkowicie zapełniona ciekawskimi ludźmi, z których wielu wykorzystało okazję do spacerów i przyłączenia się do kolumny pojazdów".

Lokalne władze były całkowicie zaskoczone dużą frekwencją, mimo że w zasięgu wzroku nie było żadnego policjanta: "Żadnego funkcjonariusza nie można było dostrzec w pobliżu świętującego tłumu, który triumfalnie wkroczył na bulwar w Rotterdamie, tworząc długi szereg samochodów ozdobionych biało-czerwonymi flagami i wieńcami na maskach". 

Sezon 1923/1924, który zakończył się uroczystościami 5 lipca, był wyjątkowo udany dla Feyenoordu. Jednak w następnym roku, drużyna z Rotterdamu nie zdołała obronić tytułu. W ligowych rozgrywkach Feyenoord uplasował się na drugiej pozycji, tuż za lokalnym rywalem, Spartą. To HBS z Hagi zdobył ostatecznie mistrzostwo kraju. Feyenoord ponownie triumfował w roku 1928.

[OPRACOWAŁ: Damian] [FOTO: Feyenoord.nl]