Leonardo dos Santos Silva wygrał Puchar UEFA z Feyenoordem w 2002 roku. Były napastnik jest dumny z tego osiągnięcia, chociaż wspomina swój czas w Feyenoordzie z mieszanymi uczuciami.

W 2001 roku 25-letni wówczas Leonardo przeszedł z FC Groningen do Rotterdamu. - Chciałem tam grać w piłkę. Ze względu na barwy klubu i wiernych kibiców, Feyenoord kojarzył mi się trochę z Flamengo. To było kolejne spełnienie marzeń. Ale znowu było ciężko - wspomina były piłkarz w wywiadzie dla magazynu Hand in Hand. - Dostać się gdzieś to jedno, ale pozostać gdzieś to zupełnie inna sprawa. W FC Groningen dostałem dużo więcej okazji. W przypadku Feyenoordu tak nie było. Konkurencja była tam większa i nie sądzę, żebym kiedykolwiek miał szansę zagrać tam trzy mecze z rzędu.

Brazylijczyk, który przeszedł przez życie jako Leonardo II, kiedy przybył do Rotterdamu, ponieważ Leonardo de Vito Santiago był już w składzie, przeżył swój szczyt w klubie, wygrywając Puchar UEFA w 2002 roku. - Na wyjeździe przeciwko Freiburgowi zagrałem 90 minut. To był mecz, w którym Pierre van Hooijdonk trafił na 2:1 z pięknego rzutu wolnego. Byliśmy pewni, że przynajmniej spróbuje i może się uda. To nie było szczęście, on to trenował. Za każdym razem po treningu wykonywał rzuty wolne. To, jak kopał piłkę, jest bardzo wyjątkowe. 

W półfinale przeciwko Interowi Leonardo doświadczył pechowego występu. - Wszedłem na boisko jako rezerwowy, a potem sprokurowałem rzut karny. Nie było mi wtedy łatwo. Nikt nie podszedł do mnie i nie powiedział, że to może się zdarzyć, że nie powinienem się martwić. Trener, van Marwijk, powiedział, że nie sądzi, że to był rzut karny, ale że sędzia miał prawo. To był mój najgorszy moment w mojej sportowej karierze.

Mimo to Leonardo był później szczęśliwy, ponieważ Feyenoord dotarł do finału. - W finale nie zagrałem. Trener wziął mnie jako dziewiętnastego zawodnika, nie byłem nawet na ławce. W ogóle o tym nie wiedziałem. Nic mi nie powiedział. Potem zapytałem, dlaczego nie pozwolono mi usiąść na ławce i czy to z powodu tego karnego, ale powiedział, że nie i że to dlatego, że nie jestem obrońcą. Nie rozumiałem tego, ponieważ przeciwko Freiburgowi grałem jako prawy obrońca, ale według trenera to dlatego, że nie mieli lewego skrzydłowego. Kiedy to powiedział, wiedziałem, że nigdy nie wygram tej dyskusji. 

- Czuję się też zwycięzcą, ale wciąż czuję, że mógłbym spisać się lepiej. Prawie codziennie patrzę na moje zdjęcie z tym pucharem. Nikt mi tego nie odbierze. Byłem częścią ostatniej holenderskiej drużyny, która triumfowała na arenie międzynarodowej: Feyenoordu.